Waarom wijn?

Een eenvoudige vraag met een niet zo eenvoudig antwoord.

Mensen vragen me regelmatig waarom ik zo gepassioneerd ben door wijn. Ik probeer dan altijd een kort en begrijpelijk antwoord te geven.

En dat lukt zelden.

Maar deze keer ga ik écht mijn best doen.

Want eigenlijk begint het allemaal heel eenvoudig. Je drinkt een goed glas wijn, ontdekt een smaak die je nog nooit eerder hebt geproefd en vraagt je af waar die vandaan komt. Voor je het weet, ben je op zoek naar de druif, de wijnmaker en het verhaal achter die ene fles.

En dan begint het pas écht interessant te worden.

Om te beginnen: terroir.

Wijn heeft iets bijzonders. Iets wat je bij bieren of andere gedistilleerde dranken niet op dezelfde manier hebt. De Fransen hebben er zelfs een specifiek woord voor. Een term die een erg grote lading dekt, maar die iedereen kent, toch?

We hebben het, jawel, over terroir.

Ik vond het fascinerend toen ik op een van mijn strooptochten door het Franse landschap reed en in de avondzon een prachtig perceel met perfecte expositie zag blinken.

Ben je nog mee?

Enkele minuten later passeerde ik het bord van het betreffende domein en besloot ik af te draaien om te zien wie het baasje was van deze onstuimige cépages.

Na een hartelijke ontvangst en de directe vraag ‘Voulez-vous déguster?’ stond ik al met Alain in de kelder, die ook dienstdeed als degustatieruimte.

Hij vertelde me gepassioneerd dat hij een voorkeur had voor het vinifiëren van monocépages en dat hij bij het maken van zijn Viognier liever geen malolactische gisting liet voltooien.

‘Pour respecter son côté vif!’

Dat leek me overtuigend de juiste zet!

En voor jullie ook, toch?

Maar wacht, het wordt nog interessanter.

De proeverij werd afgesloten met een merkwaardig stukje geschiedenis, uit het pre-phylloxera-tijdperk dan nog wel.

Want iedereen kent het verhaal van wat er gebeurde rond de eeuwwisseling van 1900, hé?

Dat deed me tegelijk ook denken aan de vraag of Botrytis cinerea met het veranderende klimaat misschien ook een verdwijnend fenomeen zal worden.

En of de INAO mettertijd meer cépages zal autoriseren in bepaalde appellaties.

Nu ja, dit alles terzijde.

Ik bekeek mijn glas rode wijn en zag hoe de viscositeit het glas streelde. De mergel en kalkbodem gaven deze patser een vuist in een fluwelen handschoen. Tertiaire toetsen doorspekten het aroma van rood fruit, om in de finale een bijzondere waarneming van nobele tannines te onthullen die het geheel van meer dan stevige schouders voorzagen.

Fascinerend, toch?

...

Sorry, ik ben een beetje aan het afwijken.

Maar jullie weten toch wat ik bedoel, hé?

Oeps. Ik liet me even gaan.

Heb je tijdens het lezen drie keer gegoogeld, vijf nieuwe woorden geleerd en je even afgevraagd of je per ongeluk een doctoraat in de oenologie aan het afleggen was?

Geen paniek. Ik heb gewoon nogal veel te vertellen over wijn.

En precies daarom bestaat Joli Jus.

Want wijn is één gigantische rabbit hole waarin je jezelf helemaal kunt verliezen. En geloof me: hoe dieper je graaft, hoe interessanter het wordt.

Maar geen zorgen. Ik ben graag jouw gids door die wondere wijnwereld.

De komende weken en maanden neem ik je mee van druivenrassen tot vinificatie, van eeuwenoude tradities tot de grootste wijnmythes. Zonder dat je eerst een cursus Frans of een opleiding tot sommelier moet volgen.

Dus blijf vooral hangen. Ik beloof dat ik het allemaal nog eens in mensentaal uitleg.

En vertel me ondertussen: welke term uit dit artikel deed jou het hardst twijfelen aan je eigen leesvaardigheid?

Doei druif!